Reinder Homan en Pieter Pander

Zelden vallen puzzelstukken zo in elkaar als nu. De Buitenplaats overlegde apart met Pieter Pander (Drachten, 1962) en Reinder Homan (Smilde, 1950) over een tentoonstelling, totdat zij beide bijna gelijktijdig de ander voordroegen als mogelijke co-exposant. Olieverf en ets worden bijna nooit in een gelijkwaardige combinatie getoond. Dit daagde het museum en beide exposanten uit tot juist zo’n presentatie: niet de een boven en de ander beneden, of de een links en de ander rechts, maar een geïntegreerd en passend geheel. Na uw bezoek bent u het vast met ons eens: hun beider kwaliteiten ‘matchen’ als de stukken van een puzzel.

Homan en Pander geven beide met schijnbaar gemak de werkelijkheden weer die hen raken: Homan in zink en koper bermen vol bloemen, beekdalen in vogelperspectief of de nevel boven de velden, Pander in conté of penseel weerbarstige pubers, bloeddorstige blaffers en zware industriële bouwsels. En zowel Pander als Homan dagen zichzelf uit, naar de waarneming een hecht doortimmerd en vakkundig uitgewerkt kunstwerk uit te distilleren. Met een sterke compositie. Een spannende plaatsing van het onderwerp in het vlak. En een aansprekende afweging van toonwaarden, zowel in Homans in zwarte lijnen, grijze velden en witte uitsparingen, als in Panders blauwe, groene, grijze en rode toetsen. Zodanig aansprekend, dat je kunt concluderen: zij zoeken en vinden in de werkelijkheid de thema’s om hun fantasie, hun verbeelding, hun zucht naar schoonheid mee uit te drukken.

In hun onderlinge afwisseling vult de thematiek van beide exposanten elkaar juist sterk aan. Homan lijkt te zoeken naar ongerepte natuur, onaangeroerd door de mens. Helemaal onbemenst ook. Natuur die bijna nergens meer helemaal natuurlijk is maar in Homans monumentale landschappen zijn waardigheid behoudt en in zijn ‘buitenstillevens’ zijn schilderachtigheid. En Pander toont welhaast alles, als voortbrengsel van wat wijzelf ‘menselijke beschaving’ noemen. Menselijkheden in hun meest natuurlijke verschijning: ontdaan van onzinnigheden, intens doorgrond, en verrassend humorvol opgevat. Beide verrassen ons met een nieuwe focus: Pander wisselde olifanten, runderen, bestudeerde verschillende hondenrassen, en Homan experimenteerde kerkinterieurs.

Beide kunstenaars zijn mannen van weinig woorden en ze hebben gelijk: hun kunst kan zijn verhaal zelf wel doen. Daarom nodigden wij Pander en Homan niet uit om deze mini-catalogus vol te schrijven, maar om een selectie te maken van werk dat zij hier graag in willen tonen.

Een overeenkomst tot slot is hun band met Museum De Buitenplaats. Pieter Pander vervaardigde een wandschildering in het Nijsinghhuis en met deze grote presentatie van nieuw werk completeert De Buitenplaats zijn serie hommages aan ‘Nijsinghhuisschilders’. Reinder Homan liet zich in zijn etskunst onder andere inspireren door de Museumtuin. Een welkom ‘tot ziens’ dus!